Hayata Bakışım Değişti
Kendimi çok şanslı, seçilmiş ve özel hissediyorum. Çok şükür Rabbim bu mesleği bana nasip etti ve ta Afrika’daki kardeşlerimin sıkıntılarını giderip ışığı görmelerine vesile kıldı beni. Bu benim için çok özel bir şey. Böyle bir mutluluk çok az insana nasip olur ve ben de onlardan biriyim, Allah’ım teşekkürler! Şimdi biliyorum ki o insanların gördüğü her ışık benim yüreğime yansıyacak ve yüreğim aydınlanacak ve ben hayata, insanlara daha güzel bakacağım artık ve insanların mutluluğuna vesile olacağım.
Evet, ben de İHH’nın “Afrika Katarakt Projesi”nde görev alan diğer arkadaşlarım gibi bu çalışmada farklı güzellikleri yaşadım ve hayatımızda var olan ama farkında olmadığımız nice nimetler varmış onları fark ettim. Hayatta olur olmaz şeyleri kendimize dert ediyoruz, âdeta mutsuz olmak ve mutsuz etmek için elimizden geleni yapıyoruz. Oysa mutlu olmak için o kadar çok şey var ki… Türkiye’ye döndüğümden bu yana etrafımdaki insanlar doğal olarak “Oralar nasıldı” ya da “Nasıl geçti” diye soruyorlar. Ve ben, onlar da benim fark ettiklerimi fark edebilsinler diye her şeyi anlatıyorum. Bize sıradan gelen ya da farkında olmadığımız nimetlerin önemini ve Allah’ın büyüklüğünü nasıl bir kez daha fark edişimi… En az 47 derece sıcaklıkta yaşayınca o güne kadar sıradan bir şey gibi algıladığım rüzgârın ne büyük bir nimet olduğunu, akşam serinliğini özleyişimi anlatıyorum. Ben artık yüzüme vuran her rüzgârda, akşamın serinliğinde mutluluktan ve Rabbime şükretmekten ölüyorum neredeyse.
Hayata bakışım çok ama çok değişti, ufkum açıldı. İsraf etmemeye eskisinden çok daha fazla dikkat ediyorum. Gereksiz yere alışveriş yapmıyorum, çok yemek yemiyorum, insanlara ve hastalarıma karşı daha güler yüzlüyüm ve bunun çevreme mutluluk verdiğini düşünüyorum, iyi olmayı ve sevmeyi artık çok daha fazla seviyorum...
Biraz da çalışma ortamından bahsedeyim. Evet, bu da Rabbimin takdiri ki, dünyanın farklı yerlerinde yaşayan insanlarla Mevla’nın bize nasip ettiği ortak mesleklerimiz var. Dilimiz ve milletimiz farklı ama işimiz bize insanlara hizmet için paylaşmayı nasip ediyor ve ırkı, dili, dini ne olursa olsun insanlara hizmet etmenin mutluluğunu yaşatıyor. Orada her sabah işe “keyif tamam” diye birbirimizin hatırını sorarak başlıyorduk. Herkes son derece sıcak kanlı ve güler yüzlüydü, ben orada çalışmaktan büyük keyif aldım; hepsinden Allah razı olsun!
Orada en çok hoşuma giden şeylerden birisi de seccadenin her zaman serili oluşuydu. Vakit geldiğinde insanlar her ortamda Rabbine kulluğunu eda edip bunun huzuruyla yine Rabbin rızası için çalışıyorlardı. Bir süre sonra oradakilerle aramızda ortak bir dil oluşmaya başlamıştı. Onlar bize Arapca, biz de onlara Türkçe öğretmeye çalışıyorduk; hatta “Nasılsın?” diye sorduğumuzda kısa bir süre sonra “İyiyim, sen nasilsin?” cevabını almaya başlamıştık.
Şimdi biliyorum ki dünyanın farklı bir yerinde taa Afrika diyarında beni seven ve sevdiğim kardeşlerim var. Tabii birlikte çalıştığımız, aynı evi paylaştığımız ve aynı güzellikleri yaşadığımız Türkiye’den iki kardeşim daha oldu; Dilber ve Nurcan. Onları da çok seviyorum ve buradan İHH’dan Serhat ve Murat beylere bizimle ilgilendikleri için teşekkürler ediyorum. Aşçımız Ömer amcanın leziz yemekleri için de ona ayrıca “Ellerine sağlık!” diyorum.
Ve diyorum ALLAH’IM TEŞEKKÜRLER. Beni seçtiğin için, bu hizmette beni orada görevlendirdiğin için. Seni çoook seviyorum
Ayşe AYKAN Yalova Devlet Hastanesi
