Hatice, güneş doğmadan yola çıkıyor. Ayakkabılarının altı çoktan incelmiş, ama o yine de yürümeye devam ediyor. Çünkü evde onu bekleyen çocukları ve yaşlı kayınvalidesi var. Geçen yıl bugün eşi hayatını kaybetmiş. O günden beri bu ailenin yükü onun omuzlarında.

Her gün 15 kilometrelik yolu yürüyerek şehir merkezine iniyor Hatice. Ev temizliğine gidiyor, çamaşır yıkıyor, ütü yapıyor. Yorulsa da belli etmiyor. “Çocuklarım için her gün yürümeye devam etmeliyim.” diyor.

Bu yıl Kurban Bayramı’nın ilk günü kapısını çaldık. Ona bir kurban hissesi teslim ettik. İkiz çocuklarıyla birlikte bizi karşılayan Hatice’nin gözlerinde hem şaşkınlık hem sevinç vardı. Kurban poşetini eline aldıktan sonra gülümseyerek şunu söyledi:

“Bizi hiç tanımayan birileri, bu bayramda çocuklarımın gülümsemesine sebep oldu. Allah onlardan razı olsun.”

Kenya, 2025