Meryem ve Liseta… beraber bir hayat kurmaya çalışan iki “yetim annesi”, iki komşu. Biri 9 yıl, diğeri 8 yıl önce eşlerini kaybediyorlar. Biri 45, diğeri 60 yaşında. Üçer çocukları var. Geçim sıkıntıları nedeniyle evlerini birleştirmeye, beraber yaşamaya karar veriyorlar. 

Kendilerine destek olarak verdiğimiz 3'er keçi, zamanla çoğalarak bugün 8’er keçilik küçük birer sürüye dönüşmüş. Meryem, geçimlerini sağlamak için bu keçilerin sütünü satıyor; Liseta kologu pişirip pazarda satarak bütçeye katkıda bulunuyor. Sırayla odun toplamaya gidiliyor. Yağmur mevsimi geldiğinde ise iki anne, omuz omuza verip tarlada birlikte ter döküyor. "İşleri paylaşıyoruz, beraber geçinip gidiyoruz" diyor Liseta... 

Bu güçlü birlikteliğin sırtındaki en büyük yük ise yıllarca yine su olmuş. Kuyu açılmadan önce, tam iki saatlik mesafedeki su yolunu günde iki defa yürümek zorundalarmış. Meryem, sabahları çocuklarını okula uğurladıktan hemen sonra, evin su ihtiyacını karşılamak için saatler süren o yollara düşermiş.

O uzak yollar, köyde 2 yıl önce açılan su kuyusuyla son buldu. Keçilerin sütü, annelerin emeği ve artık yanı başlarında akan temiz su; yetim kalan çocukların okul masraflarına, evin giderlerine ve iki ailenin yarınlarına can suyu oluyor. Tüm bu mücadele, annelerin o ortak ve tek cümlesinde anlam buluyor: "Çocuklarımız için, onların gelecekleri için..."